Próg darmowej dostawy

Jak się tego używa

Wzór daje próg minimalny: mediana wartości zamówienia powiększona o koszt dostawy podzielony przez udział marży pokrycia w cenie. Bierze się medianę, a nie średnią, bo średnią zawyżają pojedyncze duże koszyki. Im niższa marża, tym wyżej musi leżeć próg, więc sklep kopiujący próg od konkurenta o innej marży dokłada do każdego zamówienia.

Dlaczego warto to znać

Obie granice trzeba znać naraz. Wzór wyznacza próg minimalny, poniżej którego sklep dopłaca; badanie zachowań zakupowych wyznacza próg maksymalny. Rabat z progiem wypada w porównaniach lepiej niż rabat z górnym limitem kwoty (Yi i inni, JCR 53(2), 2026), ale gdy próg leży wyraźnie powyżej typowej kwoty zakupu, efekt odwraca się gwałtownie i deklarowana chęć zakupu spada poniżej poziomu bez promocji. Jeśli próg minimalny wypada powyżej maksymalnego, problemem nie jest próg, tylko marża albo koszt dostawy.

Na co uważać

Liczenie od marży brutto zamiast od marży pokrycia zaniża próg, bo pomija prowizję płatności, pakowanie i zwroty. Reguła „próg 20–30% powyżej średniej wartości zamówienia" przypisywana firmie doradczej nie ma źródła, to częsty mit. Polska ekonomika dostawy jest inna niż na rynkach zachodnich: średnia cena przesyłki kurierskiej wyniosła 10,71 zł (UKE, rynek pocztowy 2025), więc progi przenoszone stamtąd wprost nie pasują. Podniesienie progu zmienia też strukturę koszyka, bo klienci dobierają najtańszy produkt, jaki pozwala go przekroczyć.

Mit: „Próg darmowej dostawy 20–30% powyżej AOV (McKinsey)”. Takiego badania McKinsey nie ma, więc tej reguły nie podajemy. Próg liczy się z własnych danych: mediana koszyka plus koszt dostawy podzielony przez marżę.